Εξαιτίας κάποιου προβλήματος υγείας που αντιμετώπισα πρόσφατα, περπατώ καθημερινά στην πόλη. Σε όλη την πόλη.
Την προηγούμενη βδομάδα, βρέθηκα στα όρια του (πρώην) Ευόσμου. Συγκεκριμένα στις (φτωχικές) γειτονιές του Κορδελιού. Καθώς περπατούσα, άκουσα πίσω μου μια παιδική φωνή να κλαίει και να φωνάζει "Μαμά, μαμά". Σταμάτησα, κοίταξα πίσω και είδα ένα 8άχρονο (έτσι το έκοψα) αγοράκι. Φαινόταν ταλαιπωρημένο και -πως, να το πω- τρομαγμένο. Μελαμψό και ιδρωμένο, επίσης.
Με ρώτησε αν ξέρω μια οδό στην οποία (υποτίθεται) ότι ήταν το σπίτι του. Του είπα πως δεν την ξέρω και συνέχισα το περπάτημα μου. Πραγματικά δεν ήξερα την οδό (μένω σε άλλη περιοχή της Θεσσαλονίκης) και τα σπαστά ελληνικά του παιδιού δεν με βοηθούσαν να καταλάβω.
Περπατώντας προς τα νότια για να πάρω ένα λεωφορείο και να επιστρέψω στο σπίτι μου, συνειδητοποίησα πως "γίναμε Ευρώπη".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Δεν έχω διάθεση να μαλώσω με κανέναν. Προσπαθήστε κι εσείς το ίδιο.